تاریخ اسرائیل (۱۹۴۸–اکنون)
بخشی از مجموعهٔ |
|---|
| تاریخ اسرائیل |
 |
 درگاه اسرائیل |
در سال ۱۹۴۸، پس از جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومیت، منشور استقلال اسرائیل، جرقه جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل را زد که منجر به اخراج و فرار فلسطینیها از سرزمینی شد که اسرائیل، کنترل آن را به دست گرفت و متعاقباً منجر به موج مهاجرت یهودیان از سایر نقاط خاورمیانه شد.
نیمه دوم سده بیستم، شاهد مجموعهای از درگیریهای بیشتر بین اسرائیل و کشورهای عرب همسایهاش بود. در سال ۱۹۶۷، جنگ ششروزه آغاز شد؛ در پی آن، اسرائیل، بلندیهای جولان را از سوریه، کرانه باختری را از اردن و نوار غزه و شبهجزیره سینا را از مصر، تصرف و اشغال کرد. در سال ۱۹۷۳، جنگ یوم کیپور، با حمله مصر به شبهجزیره سینا که توسط اسرائیل اشغال شده بود، آغاز شد.
در سال ۱۹۷۹، پیمان صلح اسرائیل و مصر، بر اساس پیمان کمپ دیوید، امضا شد. در سال ۱۹۹۳، اسرائیل، پیمان اسلو ۱ را با سازمان آزادیبخش فلسطین، امضا کرد که به دنبال آن، تشکیلات خودگردان فلسطین، تأسیس شد. در سال ۱۹۹۴، پیمان صلح اسرائیل و اردن، امضا شد. با وجود تلاشها برای نهایی کردن توافقنامه صلح، این درگیری، همچنان نقش مهمی در زندگی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی اسرائیل و جهان، ایفا میکند.